Historia

Osadnictwo na tym terenie datuje się od czasów neolitu, ale rozwój miasta przebiegał bardzo powoli. Pierwsze wzmianki o Teheranie pochodzą z XII-wiecznych arabskich źródeł. Początkowo na miejscu dzisiejszej metropolii istniała niewielka osada, która funkcjonowała w cieniu miasta Rej, stolicy ówczesnej Persji. Rozwój Teheranu nastąpił po zniszczeniu Reju w XIII w. przez Mongołów. Od połowy XVI w. na jego atrakcyjne położenie i bliskość dobrych terenów do polowań zaczęli zwracać uwagę królowie z dynastii Safawidów. Pod ich rządami Teheran w dalszym ciągu powoli się rozwijał. W XVI w. został otoczony murem obronnym, a w XVII w. stał się rezydencją gubernatora. W 1772 r. zburzyli go Afgańczycy. Wkrótce odbudowany, został stolicą Persji za panowania Aghi Mohammada Szaha z dynastii Kadżarów. W 1943 r. odbyła się tu konferencja przywódców państw alianckich. W okresie panowania dynastii Pahlawi (1925-79) w Teheranie rozwinął się przemysł; miasto zostało również zmodernizowane przestrzennie według nowej prostopadłej siatki urbanistycznej. W tym czasie zaczął się proces gwałtownego wzrostu liczby ludności. W efekcie Teheran rozrósł się w sposób niekontrolowany i tendencja ta utrzymuje się do dnia dzisiejszego.